Een Harp onder de Riem: Martin Fondse en Paul van der Feen

Een dag vol toevallige ontmoetingen, zowel voor de bezoekers als voor de musici. Met de toevallige passant of terugkerende luisteraar is er even intens contact, maar dit is ook zo voorbij. Dit is als een metafoor voor het leven, dat niet eeuwig is. Dood, rouw, afgelopen relaties en daardoor geen contact meer hebben doen dit beseffen. Alles is duidelijk in beweging, waardoor je je thuis kunt voelen maar ook een plek moet zien te vinden. Vandaag kan worden samengevat als eternal ETA – eindeloze reistijd.