Gaudeamus Muziekweek 2015 – Ensemble Modelo62

Voor een kenner heeft dit concert geen aanbeveling nodig. Het Haagse Ensemble Modelo62 werkt jaar in, jaar uit met nieuwe partituren van levende componisten in allerlei stijlen, en heeft ons al heel wat keren verbaasd. We kunnen dus met een gerust hart naar dit concert toe. We weten al dat het goed is, de enige verrassing zit in wát we gaan horen. Ook Gaudeamus is een keurmerk dat geen toelichting behoeft. Een handvol jonge componisten, geselecteerd uit een grote berg hoopvolle inzendingen, strijden om de felbegeerde titel. Over het algemeen gaat de winnaar er wel met een flinke zak eeuwige roem vandoor.

In dit concert horen we twee werken van de Turk Emre Kaleli. Deze componist is wel vergeleken met de Fluxus-beweging uit de jaren zestig, omdat het bij hem niet zozeer om de noten gaat als wel om het idee achter de muziek. Dat is maar de halve waarheid. Inderdaad past hij alle stijlen tussen pop en hardcore-experiment toe, en de verbindende factor zit in de vragen die de componist ons stelt of laat stellen over het fenomeen muziek. Maar aan de andere kant valt er altijd te genieten van de muziek op zich. Wie het hele oeuvre niet kent, zal altijd denken: wat een mooi liedje, of: wat een ingenieus stuk, of: wat een bijzonder experiment. Wie hem beter leert kennen, zoals hier op dat festival, graaft gaandeweg ook tot in de conceptuele laag.

Ook de Oostenrijker Tobias Klich beperkt zich niet tot muziek zonder meer. Hij is naast componist en gitarist ook graficus, beeldhouwer (of beeldbouwer?) en filmmaker. De titel Goyas Räme zegt eigenlijk al genoeg: de kunstenaar zoekt hier de band met de schilderkunst op. De Fransman Raphaël Cendo blijft als componist meer bij zijn leest. Zijn werk spitst zich, evenals de andere composities hier, toe op de ouderwets harde avant-garde – een stijlrichting die bij Gaudeamus, in een wereld waarin verstilling en meditatie steeds meer terrein winnen, nog altijd hoog in het vaandel staat.