Vladimir Horowitz en Samuel Barbers laxeermiddel (1/3)
Vladimir Horowitz had een bijzondere verhouding tot componisten: hij kon hen bewonderen, maar soms ook een zetje in de goede richting geven. Dat gebeurde bij Samuel Barber, toen die werkte aan zijn Pianosonate op. 26. Horowitz vond de sonate veelbelovend, maar miste volgens de overlevering een spectaculaire finale. Barber kreeg daarmee een opdracht die eenvoudiger klonk dan zij was: schrijf nog één deel dat Horowitz waardig was.
Barber bleef echter treuzelen. De première kwam dichterbij en de componist leek maar niet vooruit te komen. Toen greep Wanda Toscanini Horowitz, de vrouw van de pianist, in. Zij zou Barber telefonisch hebben toegesproken en hem in het Italiaans hebben verweten dat hij ‘verstopt’ zat. Artistieke constipatie, kortom. Het effect was opmerkelijk. Barber trok zich terug en kwam uiteindelijk met de beruchte finale: een razend moeilijke fuga.
Horowitz was enthousiast. Hij speelde de sonate in 1950 voor het eerst in het openbaar en maakte er vervolgens een internationaal succes van. De fuga werd precies het soort vuurwerk waar hij op gehoopt had.
Zo kreeg de Amerikaanse pianoliteratuur er een meesterwerk bij, dankzij een combinatie van muzikaal inzicht, prestatiedruk en een nogal onorthodox laxeermiddel: Wanda. Horowitz leverde de inspiratie; Barber het zweet; Wanda de darmwerking.
Speellijst:
- Muzio Clementi – Pianosonate, Op. 33 nr. 3 in C
Vladimir Horowitz (piano) - Samuel Barber – Pianosonate, Op. 26
Vladimir Horowitz (piano) - Aleksandr Skrjabin – Etude, Op. 2 nr. 1 in cis; Etude, Op. 8 nr. 2 in fis; Etude, Op. 8 nr. 8 in As; Etude, Op. 8 nr. 10 in Des; Etude, Op. 8 nr. 11 in bes
Vladimir Horowitz (piano)
