Horowitz en Rachmaninov: bewondering en rivaliteit (2/3)
Vladimir Horowitz en Sergej Rachmaninov (foto) vormden een bijzondere combinatie in de muziekgeschiedenis. Ze waren geen beste vrienden in de klassieke zin van het woord, maar hadden wel een opvallend respect voor elkaar. Horowitz bewonderde Rachmaninov als componist en pianist, terwijl Rachmaninov Horowitz beschouwde als een uitzonderlijk talent. Toch hing er tussen de twee ook een gezonde dosis rivaliteit in de lucht.
Rachmaninov stond bekend om zijn indrukwekkende techniek en ingetogen speelstijl. Horowitz beschikte eveneens over een fenomenale techniek, maar speelde vaak vuriger, explosiever en met een bijna theatrale energie. Dat verschil moet voor Rachmaninov soms behoorlijk interessant en misschien ook een tikje irritant zijn geweest.
Toch was hun relatie vooral gebaseerd op wederzijdse bewondering. Horowitz speelde Rachmaninovs muziek veelvuldig en hielp zo mee aan de populariteit ervan. Dat Horowitz niet simpelweg alles klakkeloos overnam, maakt hun verhouding juist boeiend.
Je zou kunnen zeggen: Rachmaninov schreef de muziek, Horowitz zette er soms een muzikale achtbaan onder. Hun samenwerking laat zien dat bewondering en kritiek prima naast elkaar kunnen bestaan, zeker als beide heren toevallig ook genieën aan de piano waren.
Speellijst
- Sergej Rachmaninov – Concert voor piano en orkest nr.3, op.30 in d kl.t.
Vladimir Horowitz (piano), New York Philharmonic Orchestra olv Eugene Ormandy - Sergej Rachmaninov – Sonate voor piano nr.2, op.36 in bes kl.t. – deel 2 en 3
Vladimir Horowitz (piano)
