Afl 9 in de serie West Coast Jazz
Gerry Mulligan op weg naar de sterrenstatus
Zes dagen na de voltooiing van het Birth of the Cool project (onder leiding van Miles Davis) stond Gerry Mulligan op 15 maart 1950 alweer in een New Yorkse studio. Zijn rol bij de vastlegging van de twaalf stukken die Capitol uiteindelijk zou uitbrengen als elpee was cruciaal geweest: Gerry Mulligan had zes van de twaalf arrangementen geschreven en hij had als baritonsaxofonist meegespeeld in alle stukken (net als Miles Davis, de tubaspeler Bill Barber en de altsaxofonist Lee Konitz).
>>> vervolg onder de playlist
Playlist
Chubby Jackson Big Band with Gerry Mulligan
Howard McGhee, Al Porcino, Don Ferrara (trompet), Jay Jay Johnson, Kai Winding (trombone), Charlie Kennedy (altsax) Zoot Sims, Georgie Auld (tenorsax), Gerry Mulligan (baritonsax), Tony Aless (piano), Chubby Jackson (bas), Don Lamond (drums)
NB: trompetsectie afwezig in Apple Core (track 8)
-
- I May Be Wrong (Henry Sullivan-Harry Ruskin) (arr. Gerry Mulligan) (3:26)
solo’s: Mulligan-Aless-McGhee - Flying The Coop (Tiny Kahn) (arr. T.Kahn) (3:03)
solo’s: Kennedy-Sims-Johnson-Winding-Aless - New York (Al Cohn) (arr.: Cohn) (3:25)
solo’s: McGhee-Auld-Aless - Sax Appeal (Tiny Kahn) (arr. Kahn) (2:53)
solo: Auld - Leavin’ Town (Joseph Meissner-Lee Jarvis) (arr. Cohn) (2:31)
solo: Sims - Hot Dog (Tiny Kahn) (arr. Kahn) (3:23)
solo’s: Kennedy-Johnson-Winding-Mulligan-McGhee-Sims-Aless - Why Not (Tiny Kahn) (arr. Kahn) (3:24)
solo’s: Auld-Mulligan-McGhee-Winding-Johnson-Aless - Apple Core (Gerry Mulligan) (arr. Mulligan) (2:44)
solo’s: Kennedy-Sims-Mulligan
NB:Oorspronkelijk heette deze compositie So What, maar ging verder door het leven als Apple Core
Opname: 15 maart 1950, Cinemart Studios, NYC
Oorspronkelijk uitgegeven als 10-inch elpee: Chubby Jackson’s All Stars (Prestige NJLP 105)
CD: Gerry Mulligan Quartet/Chubby Jackson Big Band (OJCCD) (1992)
—
Mulligan plays Mulligan (Mulligans debuut als bandleider)
Jerry Hurwitz, Nick Travis (trompet), Ollie Wilson (trombone), Allen Eager (tenorsax), Gerry Mulligan, Max McElroy (baritonsax), George Wallington (piano), Phil Leshin (bas), Walter Bolden (drums)
NB: alle stukken gecomponeerd en gearrangeerd door Gerry Mulligan - Roundhouse (3:31)
- Ide’s Side (3:18)
- Kaper (3:08)
- Bweebida Bobbida (2:59)
trompetsolo: Jerry Hurwitz - Funhouse (3:12)
- Mullenium (4:04)
tweede baritonsolo: Max McElroy - Mulligan’s Too (17:36)
Mulligan en Eager plus ritmesectie
Opname: 27 augustus 1951, Rudy Van Gelder Studio, Hackensack, New Jersey
Oorspronkelijk uitgebracht als l.p. op het Prestige-label
CD: Mulligan plays Mulligan (OJCCD) (1982)
- I May Be Wrong (Henry Sullivan-Harry Ruskin) (arr. Gerry Mulligan) (3:26)
>>> vervolg
Zo’n zwaar stempel zou Gerry Mulligan niet drukken op de sessie van 15 maart 1950: slechts twee van de acht arrangementen waren hem afkomstig, zijn faam als baritonspeler was nog niet groot genoeg om hem een solo-feature te gunnen — terwijl de tenoren Georgie Auld en Zoot Sims wél mochten uitpakken — en sterker nog, in de helft van de stukken vond Chubby Jackson het niet nodig om Mulligan zelfs maar een korte solo te gunnen.
Gerry Mulligans debuut niet gemodelleerd naar de Tuba-band van Miles Davis
In augustus 1951 maakt Gerry Mulligan zijn debuut als leider in de studio van Rudy Van Gelder in Hackensack, New Jersey. Hij heeft zes eigen composities gearrangeerd voor een negenmansband, die opmerkelijk genoeg niet is gemodelleerd naar de opzet van de Tuba Band van Miles Davis: de twee instrumenten die Birth of the Cool zo’n verrassend coloriet bezorgden —de tuba en de hoorn— ontbreken in dit nonet. Maar dankzij de aanwezigheid van een extra baritonsaxofonist, Max McElroy, heeft de band toch nog een vrij donkere sound. Verder zorgen de beide baritons voor nog een apart, zelfs revolutionair trekje: in Funhouse (track 13) gaan ze van start zonder ondersteuning van de ritmesectie. Naast Gerry Mulligan is ook de tenorsaxofonist Allen Eager solistisch erg op dreef. Het zevende stuk op de LP ‘Mulligan plays Mulligan’ is uitzonderlijk lang —ruim 17 minuten— maar het wordt neergezet door de kleinste bezetting (een kwintet): Allen Eager en Gerry Mulligan plus de ritmesectie. In een losse, after hours-achtige sfeer komt Allen Eager opnieuw heel zelfverzekerd uit de verf.