Ferrabosco’s madrigalen
zon 6 sep 2015
Hoe een oer-Italiaanse traditie een oer-Engelse traditie werd. Het madrigaal. Samen zingen over de liefde en het leven, de glee-club, falalalalala… het lijkt allemaal Engelser dan Engels. Maar dat is het niet altijd geweest. Het madrigaal komt namelijk uit Italië, waar het de tweede helft van de zestiende eeuw hoogtij vierde. Iedereen met een beetje muzikale onderbouwing (en met vrienden, natuurlijk), kocht bundels madrigalen om deze met gelijkgestemde vrienden uit te voeren. Hoe kreeg die traditie nou voet aan de grond in Engeland, zo ver van huis? Eén antwoord is er niet, maar voor een belangrijk deel komt dit op het conto van Alfonso Ferrabosco sr. In 1562 werd hij naar Londen gehaald, waar hij meteen werk vond aan het hof van Elizabeth I. Elizabeth was wel protestants maar was niet vies van Italiaanse tradities. Het Engelse volk ook niet, want ruim voor de eeuw gewisseld was, werd het madrigaal een rage. En wat meer is: ook in de zeventiende eeuw bleef het meerstemmige madrigaal populair in Engeland, terwijl in Italië de monodie hoogtij vierde. De muziek die we in dit concert horen is bijna geheel Italiaans en Italiaanstalig. Toch hoort ze beslist thuis op deze Engelse editie van het Festival Oude Muziek, omdat we hier de kraamkamer te horen krijgen van alle falala's die we op bekakte Engelse en Amerikaanse universiteiten nog altijd horen…
