We’re Baroque

Akkoord, het ligt voor de hand wat deze mensen hier doen. Een handvol musici dat zich ‘We’re baroque’ noemt, en optreedt in de Engelse Kerk op het Amsterdamse Begijnhof, die zullen wel muziek van Purcell en tijdgenoten laten horen, nietwaar? En aldus geschiedt. We horen vijf composities uit de late zeventiende eeuw, en vier van de vijf zijn Engelsen.

Van de grote Purcell horen we maar een klein stukje. Een korte chaconne, of zoals hij het steevast noemde: “upon a ground”, uit de toneelmuziek bij The history of Dioclesian. Een grotere plaats is er voor John Blow, die een hele treurcantate op Purcells dood schreef, en voor Matthew Locke. Andrew Parcham is helemaal een nobele onbekende. Van hem weten we nauwelijks meer dan dat hij rond 1700 in Amsterdam reeks sonates voor twee blokfluiten en bas publiceerde – al denken we inmiddels wel te weten dat hij in 1643 in Danzig geboren werd en in 1712 in Engeland stierf. Eveneens aan de Oostzee, in Lübeck, was ook Dieterich Buxtehude actief. Met zijn Jubilate Domino strekt dit concert zich ook buiten de grenzen van Engeland uit.