Het is mooi als je van kleur verandert.
De muziek is door de eeuwen van kleur veranderd. Achttiende-eeuwse muziek klinkt anders dan twintigste-eeuwse muziek, om maar wat te noemen. Ook binnen eenzelfde tijd kun je de metafoor moeiteloos toepassen: de muziek van Goebajdoelina is anders gekleurd dan die van Ligeti (om zomaar een tijdgenoot te noemen), en de cantates van Bach klinken heel anders dan zijn kamermuziekwerken.
Bach en Goebajdoelina vormen een groot deel van dit concert door EnsembleCaméléon. Van Bach horen we een zesstemmig ricercare uit Das Musikalische Opfer, oorspronkelijk voor klavier, hier voor strijksextet. Het is een van zijn meest ingenieuze werken, want hoewel de man honderden fuga’s op zijn naam heeft staan, is dit de enige waarin zes stemmen aantreden.
Sofia Goebajdoelina (1931-2025) deelt met Bach vooral de diepe geloofsovertuiging, die haar niet alleen innerlijk maar ook uiterlijk inspireerde. Haar muziek is in ieder opzicht intelligent, maar niet bepaald cerebraal: in plaats van ingenieuze, strakke schema’s vinden we in haar muziek vooral de intuïtie. Haar geloof en haar muzikale credo zijn gevoelskwesties, kwesties van persoonlijke waarneming. Dat beleven we ook in haar kleine cantate Perception, voor twee zangers, zeven strijkers en geluidsband.
Tot slot horen we een compositie van Thom Willems. Hij heeft de veelkleurigheid van de kameleon vertaald in een regenboog en deze regenboog tot wit licht herleid. Maar misschien is deze benadering veel te wetenschappelijk voor een kunstenaar die zijn licht verdeelt in elegantie, flits en schoonheid. In deze uitvoering – een wereldpremière – mag u dat zelf bepalen.
