Het onvermijdelijke en het onverwachte

De viola da gamba, een met de cello vergelijkbaar strijkinstrument, was in Bachs tijd een stervend instrument. Dat is vooral wijsheid achteraf, want Bach deed het instrument leven als geen ander en niemand zal in die dagen het idee hebben gehad dat deze vriendelijke reus op omvallen stond. Maar goed, met de kennis van nu zien we de cello, die uit Italië kwam en qua bouw meer op de (toen moderne) viool leek, het pleit langzaam won. Bach werkte er zelf ook aan mee: schreef hij niet zes cellosuites die horen bij het subliemste wat er ooit voor dit instrument gemaakt is?

Ja, maar ook de gamba werd dus bedacht. De drie sonates klinken allemaal in dit concert. Maar Nima ben David en Pierre Trocellier vonden dat een beetje karig voor een heel concert. Met een arrangement van een orgeltrio creëren ze nieuw gambawerk van Bach. Ook de werken voor viool en klavier worden niet geschuwd. Verder horen we een arrangement dat Bach zelf maakte van een sonatedeel voor vioolsolo. Zo laten deze musici de muziek horen die absoluut moet, maar ook de muziek die je niet verwacht te horen, en maken ze je hongerig naar meer ondanks dat je alles al gehoord hebt.