Componisten/uitvoerenden: Louis Andriessen | Michael Nyman | Peter van Onna | Philip Glass | Tristan Keuris
Opnametechniek: Frank Schijven / K vd W (edit)
Een staalkaart van het laat-twintigste-eeuws componeren, in een modern genre.
Het saxofoonkwartet is steeds meer een standaardgenre aan het worden. De allure en traditie van het strijkkwartet heeft het natuurlijk nog niet, maar steeds meer componisten hebben de combinatie van sopraan-, alt-, tenor- en bassaxofoon – de vier meestbespeelde leden van de familie – ontdekt als combinatie met een harmonische samenklank en toch genoeg variatie om niet saai te worden.
Zo zijn er intussen al meerdere saxofoonkwartetten die kunnen leven van het toeren. Zij spelen saxofoonkwartetten van diverse componisten – soms aangevuld met strijkkwartetten of met Bachs Kunst der Fuge. Het Amstel Saxofoonkwartet heeft al jarenlang een reputatie op dit gebied hoog te houden.
In dit concert horen we vijf componisten die allen in de tweede helft van de twintigste eeuw actief waren. Behalve Tristan Keuris leefden ze ten tijde van het concert allemaal nog; Peter van Onna was nog maar net veertig geworden. Allemaal horen ze tot de generaties die, als reactie op de radicale avant-garde van de jaren vijftig en zestig, weer toegankelijker gingen componeren.
Philipp Glass en Louis Andriessen zijn, elk op hun eigen manier, minimalisten, waarbij Glass meer de harmonie met alles en iedereen wil bewaren en Andriessen de harde confrontatie opzoekt. Michael Nyman is bekend geworden met zijn filmmuziekpartituren, waarin hij onder meer delen van Mozarts Don Giovanni op een minimal-manier uitkleedt.
Peter van Onna doet (al hoor je dat er niet meteen aan af) iets vergelijkbaars: hij haalt zijn inspiratie uit de beruchte balscène uit diezelfde opera, waarin drie verschillende dansen tegelijk (!) klinken. Buitensporig modern in Mozarts tijd, maar onze tijd is er iets meer klaar voor.
Tristan Keuris ten slotte deed iets waar zijn tijd nog niet klaar voor was: hij componeerde te mooi. Met zijn muziek zijn we bijna weer terug bij Mahler en Strauss – iets waar veel muziekmensen op het moment van zijn dood (1996) nog niet klaar voor waren. Maar de tijd heeft hem gelijk gegeven: Keuris heeft repertoire gehouden.
