Afrika geeft, Afrika neemt. En Misiani brengt het naar Nederland.
Het verhaal is intussen bekend. Vanaf de zestiende eeuw werden miljoenen mensen gedwongen als slaaf naar de Amerika’s verscheept. Wie het overleefde wachtte een leven van zware arbeid en wrede onvrijheid. Eén vrijheid werd de slaven over het algemeen wel toegestaan: om op zijn tijd de muziek uit hun vaderland te maken. De confrontatie van Afrikaanse muziek met de muziek van de Europese meesters zorgde voor een mengeling waar de hele wereld van in de ban raakte: allerlei soorten Amerikaanse muziek.
Daniel Owino Misiani (1940-2006) kwam uit Tanzania en werkte het grootste deel van zijn leven in Kenia. Op zich ver weg van West-Afrika, waarvan de slaven zo massaal gedeporteerd waren. Toch voelde men ook daar in het oosten de muzikale band met wat de Afro-Amerikanen deden. Bovendien was de muziek over de hele wereld op de radio te horen en veel te aanstekelijk om te negeren…
Misiani richtte in Kenia zijn band Shirati Jazz op. De naam bedriegt: Misiani en zijn mannen maken geen jazz maar benga. Een genre waarvan hijzelf aan de wieg stond. Het meest doet deze muziek nog denken aan Cubaanse son. Blijkbaar was dit, meer dan jazz of rock ‘n roll, de Amerikaanse muziek die Oost-Afrikanen het meeste aansprak.
Dit moet een van zijn laatste concerten op Europese bodem zijn. Het jaar erop kwam Misiani om bij een auto-ongeluk.