Amerikaanse Componist Julius Eastman (1940-1990) zoekt de grenzen op van minimalisme en jazz.
Eastman was een muzikaal wonderkind. Nadat zijn moeder de bladmuziek van Beethovens Für Elise had gekocht, leerde hij zichzelf muziek maken, waarna hij uiteindelijk aangenomen werd op het gerenommeerde Curtis Institute of Music. Als zwarte homoseksueel had hij zijn hele leven te maken met discriminatie. De gesloten elitaire klassieke muziekwereld accepteerde hem totaal niet zoals hij was. Eastman ontwikkelde zich tijdens zijn studiejaren als een openlijke activist. Zijn hele verdere leven zal in het teken staan van zijn politieke, sociaalmaatschappelijke boodschap.
Zijn openlijke gevecht tegen de gevestigde orde en de gerenommeerde klassieke muziekinstituten is ook terug te horen in zijn muziek en was te zien tijdens zijn uitvoeringen.
Hij gaf enkele van zijn composities bijvoorbeeld provocerende en shockerende titels, zoals Evil Nigger en Gay Guerrilla. Bij een uitvoering van John Cage’s Song Books liet Eastman een man zich ontkleden op het podium. Het verhaal gaat dat Eastman tijdens de première van Femenine soep had gekookt en dit uitdeelde aan het publiek gekleed in een jurk. Door dit soort acties wilde hij zichzelf laten zien en de volgens hem naar binnen gekeerde muziekwereld uitdagen te kijken wat ‘daarbuiten’ gebeurt.
In zijn werk ‘Gay Guerilla’ verwerkt Julius Eastman Bach’s lievelingskoraal ‘Ein feste Burg ist unser Gott’. De melodie komt onverwacht, als een contrast in de compositie.
Met ‘Femenine’ (1974) uit Eastman zijn bewondering voor vrouwelijke schoonheid.
In elke noot zit liefde en aanbidding voor de vrouw. De compositie bouwt langzaam op naar een soundscape van klanken.
De compositie is voor een groot gedeelte afhankelijk van het improvisatievermogen van de musici en klinkt daardoor iedere uitvoering anders. De kleuren van blazers, piano, viool, percussie en synthesizer raken steeds meer met elkaar verweven. Uniek zijn de door Eastman ontworpen gemechaniseerde sleebellen, die het 72 minuten durende stuk voorzien van zijn karakteristieke puls.
Uitgevoerd door DoelenEnsemble:
Laura Trompetter: vibrafoon
Pedro Pinto: marimba
Cisem Ozkurt: viool
Marijke Schaap: altviool
Eva van Schaik: cello
Cody Takacs: contrabas
Andreia Serra da Costa: fluit
Lars Wouters van den Oudenweijer: klarinet
Erik-Jan de With: saxofoons
Maarten van Veen: piano, artistiek leider
