Alles verandert, niets verdwijnt.
Waar vind je tegenwoordig nog jazz zoals dat hoort te gaan? Je hebt artiesten die de grote helden van weleer, de Brubecks en Coltranes van deze wereld, eindeloos imiteren. Zulke artiesten klinken jazzy, maar je kunt je afvragen of dat wel klopt: steeds maar vasthouden aan een decennia oude formule, dat is niet erg jazzy. Verder heb je ook musici die de werkwijze van de jazz – improviseren, soleren, aan de haal gaan met andermans of eigen materiaal – toepassen op iets nieuws. Die artiesten klinken op het eerste gehoor niet als jazz, maar de ziel van de muziek zit er voelbaar in.
Elliott Sharp behoort duidelijk tot de laatste groep. Hij is grootgebracht in de klassieke muziek, niet in de laatste plaats in de modern-klassieke muziek, en dat hoor je terug in het idioom dat hij gebruikt. Met gitaar en elektronica tovert hij een soort vervreemde Spaanse landschappen tevoren, een soort Sor in de lachspiegel. De loopjes (moeten we hier nou van ‘riffs’ spreken?) zijn niet erg jazzy en de sfeer is ook niet echt New York of Parijs anno 1955. Maar wie blijft luisteren hoort wel hoe Sharp zijn eigen materiaal steeds verder ontwikkelt, en binnen vastgestelde kaders improviseert. In de tweede set horen we zelfs meerdere nummers – al zijn die nog steeds in een medley aaneengesmeed.
Tot slot horen we, in een toegift, alsnog een grootheid uit de klassieke jazz. Want uiteindelijk kan niemand zonder Thelonious Monk…
