Festival de l’Abbaye Notre Dame du Pin 2005 #4

“La Belgique sera latine ou elle ne sera pas”, zei een negentiende-eeuws Belgisch politicus. België wordt een Romaans land of het wordt niets. Een uitspraak waar Vlamingen bijna 200 jaar later nog steeds boos over kunnen worden. Maar het zegt wel iets. Belgen, ook Vlamingen, hebben altijd veel naar Frankrijk gekeken als het op cultuur aankwam – terwijl wij Nederlanders eerder op Duitsland gericht waren.

Zodoende vinden we op dit festival, diep op het Franse platteland, een aantal Belgische musici en ook een Belgisch componist. Jan De Maeyer, afkomstig uit Bornem bij Mechelen, geeft zijn muziek graag een klassiek aanzien: hij voorziet zijn werk van opusnummers en titels als “concert” of “sonate” zijn vaak niet van de lucht. Zijn In sette cieli, ‘in zeven hemelen’, heeft dan wel weer een programmatische titel. In dit stuk wordt de fagot, de eikenhouten knorrepot uit de hobofamilie, verheven tot ‘hemels’ instrument.

Verder vinden we een cellosuite van Bach, en twee componisten die ons iets meer zeggen: de Fransman Henri Dutilleux en de Japanner Toshio Hosokawa. Beiden kennen we van gematigd moderne muziek, die niet gemaakt is om onze oren te kwetsen maar ze zeker wel op scherp stelt.