NSJ 2006: Benjamin Herman (The Itch)

De Brits-Nederlandse saxofonist Benjamin Herman is al jaren een graag geziene en alomtegenwoordige gast op de Nederlandse jazzpodia. Een kenner die zijn naam ziet staan, bij een concert van North Sea Jazz nog wel, weet precies wat voor vlees hij in de kuip heeft en kan dit concert blind aanklikken. Voor de niet-geïnitieerden nog even een korte inleiding.

Benjamin Herman werd in 1968 geboren in Londen maar verhuisde op achtjarige leeftijd naar Nederland, waar zijn moeder vandaan kwam. Op zijn twaalfde begon hij met saxofoonspelen – niet zo vroeg als veel van zijn collega’s, maar die schade haalde hij snel in. In minder dan geen tijd stond hij in clubs te spelen en met zeventien jaar debuteerde hij al op North Sea Jazz! In 1993 was hij medeoprichter van het New Cool Collective, waar hij nu al jaren de leider van is, maar hij deed ook talloze kleinere projecten.

Voor dit kwartet, The Itch, sloeg Herman de handen ineen met gitarist Anton Goudsmit, bassist Ernst Glerum en drummer Han Bennink. Een pianoloos kwartet dus, waarin de elektrische gitaar de rol van akkoordinstrument vervult. Het vervangen van de piano door de gitaar geeft altijd een licht swingend randje. Een gitaar is muzikaal minder bepalend dan een piano met zijn achtentachtig toetsen, zodat een solo voor de sax ook echt door de sax gedomineerd wordt. Tegelijk kan de gitaar heerlijk swingend soleren, op een rock ‘n roll-manier. Dat is de generatie van na de oorlog wel toevertrouwd.

De muziek bestaat vooral uit eigen composities van Herman zelf, en met titels als “Agirobuterofobia” (ofwel ‘pindakaasfobie’) heb je maar te raden naar de muziek. Gaat dat niet heel eng of onaangenaam plakkerig klinken dan? Nee, achter de melige titel blijkt een dik kwartier swingende muziek schuil te gaan. Muziek die uiteindelijk net zo toegankelijk is als de cover van de Doris Day-klassieker “What I love you love you love you”.