Een opera voor de lol.
Waarvoor dient opera? Die vraag is door de eeuwen heen verschillend beantwoord. De een had daar heel verheven ideeën over: een opera moest echt een dramatisch toneelstuk zijn met waardige personages. Maar komische opera’s met vooral aansprekende muziek en een niet zo verheven plot hadden ook zo hun liefhebbers.
De praktijk werd begin achttiende eeuw vaak dat er een grote, serieuze opera met klassieke helden werd opgevoerd (de opera seria), en dat er tussen de bedrijven door (letterlijk) ruimte was voor een komisch intermezzo. Hier horen we het intermezzo Terremoto, Farfalletta e Lirone (‘aardbeving, vlindertje en contrabas’) uit 1718. Het diende als komische afwisseling van Alessandro in Sidone. Componist is Francesco Conti, die vooral bekend werd als bespeler van de mandoline en andere snaarinstrumenten maar die ook een tijdje hofcomponist in Wenen was.