De treurnis en absurditeit van het kunstlied
zon 24 nov 1991
Jan-Paul van Spaendonck, al jaren een bekende bariton, wist dertig jaar geleden al te imponeren. Voor dit recital uit 1991 koos hij voor verschillende periodes. Naast Schubert, die niet gauw op een liedrecital zal ontbreken, gingen van Spaendonck en zijn pianist Lodewijk de Weerd vooral voor Hugo Wolf en Kurt Weill. De eerste werd beroemd doordat hij de liedtraditie tot een introvert, chromatisch summum bracht. Kurt Weill ging een heel andere kant op: hij daagde zijn publiek uit door vervreemde amusementsmuziek te schrijven. Meteen toegankelijk, en toch ook weer niet. Het programma wordt verder volgemaakt met liederen van moderne Nederlandse componisten.
