za 17 jan 2026, 17:00 uur – House of Hard Bop.
Drummer en componist Jack DeJohnette komt op in de jaren ’60. In 1966 speelt hij in het kwartet van tenorist Charles Lloyd – naast pianist Keith Jarrett (met wie hij 40 jaar zal blijven werken). In ’69 haalt Miles Davis hem in zijn band, als opvolger van Tony Williams. Het zijn de eerste jaren van een lange, uiterst productieve en stilistisch veelzijdige carrière. Zelf beïnvloed door Roy Haynes, Philly Joe Jones, Elvin Jones en Tony Williams, groeit DeJohnette op zijn beurt uit tot inspiratiebron voor een jongere generatie drummers.
In dit uur hoort u DeJohnette als sideman, in hard bop opnamen uit de jaren ’60.
In september 1965 staat DeJohnette in de Rudy van Gelder Studio – opnamen voor het Blue Note label. Het is zijn debuut in een opnamestudio! De groep bestaat verder uit de trompettisten Charles Tolliver en Lee Morgan, pianist Larry Willis, bassist Larry Ridley, en leider Jackie McLean op altsax. Titel van de plaat: Jacknife*).
On the Nile (Charles Tolliver)
‘Exotische’ sfeer. Modaal schema. De solo’s klinken tegen een stevige achtergrond, gekenmerkt door herhaalde figuren in piano, bas en drums. Licht swingende 6/4 maat. DeJohnette creëert tijdens de solosecties een ‘zwevend’ effect, met een accent, net na de 5e tel.
Men neemt de tijd. Het is dan ook een lange rivier. 12’34”.
Climax (DeJohnette)
Snelheid en spanning. Verrassend uitgesponnen thema. De zich energiek uitlevende DeJohnette neemt in volume terug tijdens de pianosolo, maar blijft uiterst alert aanwezig, en doet er nog een solo achteraan. Wat een drummer…
Soft Blue (Lee Morgan)
Van climax naar soft. Veel elementen vergelijkbaar met On the Nile, zoals sterke, herhaalde begeleidingsfiguren in piano, bas en drums. Beide trompettisten soleren, wat een vergelijking uitlokt. Wie is wie? De pianosolo legt een ontstemde c’’ bloot. Geen geld voor een pianostemmer?
Jacknife (Charles Tolliver)
Van ‘Soft’ terug naar ‘Climax’ – qua tempo, intensiteit en energieniveau. Kicken!
Blue Fable (McLean)
Welkome variatie naar een relaxed thema van leider Jackie McLean. Aansluitend zijn fraaie improvisatie, met zijn kenmerkende intonatie ‘op het randje’.
—————————————-
Twee jaar later staan McLean en DeJohnette weer samen in de Van Gelder Studio, nu vergezeld door Woody Shaw (trompet, flugelhorn), LaMont Johnson (piano) en bassist Scotty Holt. Het album krijgt de titel Demon’s Dance. Daar wist de hoesontwerper wel raad mee.
Twee stukken. Demon’s Dance (McLean) en Toyland (Cal Massey).
Luister en vergelijk.
House of Hard Bop – Eric Ineke
(Jack DeJohnette overleed in oktober 2025, op 83-jarige leeftijd.)
*) De titel Jacknife genereert een associatie. McLean speelde in 1956 bij bandleider Charles Mingus. Op zeker moment wilde Mingus – bekend staand als ‘Angry Man of Jazz’ vanwege zijn fysieke uitspattingen – McLean in zijn gezicht slaan. McLean trok een mes en hield hem zo op afstand. Ontslag volgde. (Klik voor verdere informatie over Mingus’ agressiviteit.)
