In deze aflevering twee stukken uit de jaren ’70 van de vorige eeuw van Louis Andriessen: Hoketus (uit 1977) en Mausoleum (uit 1979). Hoketus is een werk dat specifiek gecomponeerd werd voor het gelijknamige ensemble Hoketus, waarover Andriessen zelf eens zei: ‘ Verschillende van de muzikanten in de groep hebben veel ervaring in het spelen van folk- en popmuziek. Dat maakt een essentiële kwaliteit van het stuk uit.’ Links en rechts op het podium bevinden zich twee identieke groepen instrumenten, in de opname die we zometeen gaan horen zijn dat panfluit, saxofoon, Fender piano, piano, basgitaar en conga’s. Beide groepen zijn versterkt, en ze spelen identiek muzikaal materiaal, maar nooit tegelijkertijd, altijd na elkaar. Vandaar ook de titel: ‘hoketus’ is een techniek die je ook wel tegenkomt in sommige volksmuziek, waarbij een melodie heel snel gespeeld kan worden doordat twee instrumenten om beurten een noot spelen. Mausoleum uit 1979 (herzien in 1981) wordt gekenmerkt door het gebruik van één interval: de grote secunde. Zo bestaan bijvoorbeeld de eerste zeven maten van het stuk geheel uit de tonen f en g. De twee baritons die we horen zingen o.a. teksten van Bakoenin, en hun zanglijnen bestaan geheel uit secundes uit de heterofonie Russische volksmuziek. De hoketustechniek die we daarnet hoorden komt ook in Mausoleum regelmatig voorbij. E